24 Kasım 2009 Salı

ÖĞRETMENİM

ÖĞRETMENİM



       24 Kasım Öğretmenler Günü. Günümüzde, hemen her günün bir özelliği var. Hemen her mesleğin de yılda bir gün de olsa günü. Takvim yaprakları; o günü, şu günü, bu günü, günlerden geçilmiyor. Güzel bir duygu ve düşünce, bir gün de olsa anmak anımsamak, düşünmek düşünülmek. Gün etkinlikleri içinde sık sık, “Bir günde olmaz; her gün önemsenmeli, sayılamalı, düşünülmeli vesaire, vesaire…” Ertesi gün çoktan unutulmuştur. Unutulması doğaldır, o gün bir başka önemli gündür. Günler günleri kovalar yıl boyunca.
       24 Kasım 1981’den beri kutluyoruz Öğretmenler Günü’nü. Yüce Atatürk'ün, Millet Mektepleri Başöğretmeni olduğu gündür bugün. Büyük önderin biz öğretmenlere önderlik ettiği gündür. “Asker olmasaydım, öğretmen olurdum!” sözüyle, öğretmenlik mesleğini önemsediğini ve onurlandırdığını görüyoruz.
       Yaşantımızın her bölümünde öğretmenlerimiz vardır. Bir günde anılıp, sayılıp ertesi gün unutulamazlar. Anımsanır, anımsatılır.
       Ben de anımsamalar ve anımsatmalar yapmak istiyorum, otuz birinci yılını devirmiş bir öğretmen olarak. “Hâlâ çalışıyor musunuz?” sorusunu duyar gibiyim. Bir büyüğüm, “Öğretmenin emeklisi olmaz,” dedi. Doğru söyledi. Emekli, olamadım. Kocaman toplum okulundayım, öğrencilerim o kadar çok, o kadar çok ki. Otobüste, durakta, mağazalarda hemen her yerde tanıdık bir ses geliyor kulağıma. “Öğretmenim, beni hatırladınız mı?” Hatırlamaz mıyım, hep aklımdasınız. Bu ses yetiyor, en güzel armağan geliyor bana. Ne hamasi nutuklar, ne tutulmayacak sözler, ne de içtenliksiz saygı ve sevgi gösterileri. Bu ses kadar etkileyemez beni.
       Öğretmenlik insan sevgisiyle olur. Eğitim denilen hamuru, öğretmen sevgiyle yoğurur. Öyle güzel yoğurur ki şekilleri, çok güzel olur, çok da iyi pişer. Arada tekneden taşanlar olur, tekneye sığamazlar. Öğretmen, onları hiç mi hiç unutamaz.
       Ege’de bir tiyatro köyü var, yetmiş altı yıllık. Benim bildiğim ilk ve tek tiyatro köyü. “İzmir-Bademler.” Bu köy halkı, babadan oğla, anneden kıza tiyatro yapıyorlar. Ben onlara, sevgili yönetmenleri Sayın Haluk Işık, tarafından tanıştırıldım. Bu sezon oynadıkları oyun, “Ölü Kadınların Şarkısı.” Sekiz değişik meslekten kadın oyuncu. Adı amatör, ama bana göre profesyonel tiyatro yapıyorlar. Yaşadığım bölgede bir kültürel etkinlikte davetlimizdiler. Onları almak için köylerine gittim. Dönüşte bir mola yerinde çay içiyorduk. Masaya orta yaşın üzerinde, bembeyaz saçlı kibar bir bey geldi. Orta yaşa yakın oyuncu hanımlardan birine, “Siz Bademler Köyü’nden, ... adlı, …soyadlı öğrencimsiniz!” Bir anda yanıt veremedi öğrencisi. Saniyeler saniyeleri kovaladı ve ok gibi fırladı yerinden. “Evet, evet öğretmenim!” diye haykıran bir ses. “Nasıl anımsadınız öğretmenim?” “Nasıl unuturum,” dedi öğretmeni. “Bir gün okulda müfettiş vardı, bizim sınıfı teftiş ediyordu. Sınıfa bir soru yönetmişti, “Niçin köyünüzde cami yok?” diye. Sen de “Bizim camimiz yok, ama tiyatromuz var!” demiştin.”
       İşte tekneye sığmayan, taşan bir öğrenci. Öğretmeni onu unutur mu hiç?


23 Kasım 2009 Sarayköy
Arzu Sarıyer

10 yorum:

hasretsenfonileri, dedi ki...

merhaba Arzu'm.. Merhaba benim güzel öğretmenim.. Merhaba asil meslekdaşım..
Nasıl özel bir yer tutuyorsun kalbimde anlatamam.. Gününü kutlamaya geldim..

gökçe7 dedi ki...

Çok teşekkür ederim Sevgili öğretmenim ,siz de benim için çok özelsiniz.

Hamiyet Akan dedi ki...

Sevdiklerinizle huzur ve neşe içinde bir bayram diliyorum. Hayırlı bayramlar...

gökçe7 dedi ki...

Çok teşekkürler,size de iyi bayramlar diliyorum.Selam ve sevgiler.

Guven dedi ki...

Öpülesi elleri,şirin tatlı dilleri var... :))

Öğretmenleri özgür bırakmalı. Bırakmalı ki, özgürlüğün tohumunu güneşin parıldayan ışıkları altında eksinler...

gökçe7 dedi ki...

Çok teşekkürler,"özgürlük" evet..

hasretsenfonileri, dedi ki...

sana şevk verdiğime memnunum buraya gelmen için .. inanır mısın bu blogspota gelenlerin hepsinde bu tarz bir emeğim oldu..
Yazılarını değerli bulduğum kalitesine her konuda güvendiğim dostları hele de meslekdaşlarımı buraya toplamak için çırpındım diyebilirim..
Ama sanki öğretmenler odası doluyor gibi arzum ha ne dersin?

gökçe7 dedi ki...

Çok teşekkürler sevgili öğretmenim.Nasıl mutluyum bilirsiniz.Emeğinize sağlık.
Ne güzel öğretmenler odasının dolması,çok sevinçliğim çok.Sevgi ve saygılarımla.

newbahar dedi ki...

Merhaba...
Ne mutlu ki bana bloglarda öğretmen olan çok arkadaşım oldu. Sizinlede tanışmak çok güzel benim için. Benim anne ve babamda öğretmendi. Emekli olalı hayli uzun zaman oldu. O yüzden öğretmenlerin yeri bende apayrıdır.
Geç kalmışlıkla bende öğretmenler gününüzü kutlar, saygıyla ellerinizden öperim.
Ayrıca hemşehri de çıktık, ben de Denizliliyim:)
Sevgiler

gökçe7 dedi ki...

Çok teşekkürler Sevgili Newbahar'cığım.Ben de seni tanıdığım için çok mutluyum.Benden sevgiler.